Witte Roos

260ac647aaad79607738ba69c321aea6

 

Met het ijzig bruuske sluiten van je ogen

zijn de sterren opgegaan in de zwarte schaduw.

In de laatste kus heb ik de amandel bittere

smaak van de onherstelbare dood geproefd.

De blik in je ogen was er één van berusting en

onvergeeflijke spijt dat de zandloper van ons verhaal

toen aan één zijde niet meer in evenwicht was.

De atmosfeer van lieflijkheden viel over ons als

een beschermende koepel, het ticket voor de

laatste zucht lag al in je handen.

 

Haastig was het afscheid tussen mensen, onvoorzien

was het wreedste avontuur, de muze en de schrijver

die verscheurd werden op het perkament van het leven.

In de liefde die gedragen werd door je blik, liet je

mij tergend langzaam achter in een gemuteerde droom

van asfalten dagen en slapeloze nachten.

Iedere cel van mijn lichaam wou met je meegaan doch

Charon weigerde me toegang tot de celestiale veerboot.

 

Ik weet niet waar je nu bent of hoe je nu leeft, maar

je bent nu ongenaakbaar veilig, maar in mijn

herinnering ben je de nooit verwelkte witte roos.

wanneer mijn verhalen zijn uitgeschreven zal ik je

vervoegen in een weerzien, omdat vergeten nooit

een optie was in mijn gehavende ziel.

 

© Thalmaray

www.thalmaray.co

 

Share this post

No comments

Add yours