Literaire herdenking Eerste Wereldoorlog

 Vlaams_logo Vlaams_logo

In mijn vaderland Vlaanderen wordt dit jaar bijzonder veel aandacht besteed aan de verjaardag van het begin van de eerste wereldbrand. In de velden van Vlaanderen stierven honderdduizenden jonge soldaten, in een eindeloze oorlog die vier jaar de harten zou beroeren.

1914-1918 Lest we forget

Vooral de Westhoek in de Provincie West-Vlaanderen verwacht honderdduizenden bezoekers voor de groots geplande festiviteiten. Nu al zijn de hotels volgeboekt, de toeristische centra overrompeld met mails en telefoons. De herdenking zal vol staan met symboliek en ronkende toespraken. Gekroonde hoofden en regeringsleiders zullen eerbetoon brengen aan de gesneuvelde helden, eigenlijk een hommage aan een vermoorde en uitgewiste jeugd. Uit deze tragedie is bij ons in Vlaanderen de kreet ontstaan “Nooit meer oorlog”, en ondertussen sneuvelen aan de andere kant van de wereld nog steeds jonge soldaten, deze maal niet meer voor Keizer of Koning, maar voor wat wij democratie noemen. De oorlog is een zielig theaterstuk dat zichzelf blijft heruitvinden, geschreven in bloed en tranen, het verspillen van menselijk potentieel en talent.

Gezien de herdenkingen bijna in mijn achtertuin zullen plaatsvinden, zal ik uiteraard niet ontbreken, maar deze trieste verjaardatum had ik niet nodig om te herinneren, de literatuur heeft niet gewacht om te herdenken of te bezinnen over de onzin van de oorlog.

Enkele fragmenten spreken voor zichzelf…

Honderd jaar geleden begon de waanzin, een eeuw later zijn de vijanden van toen, de vrienden van nu. De oorlog kreeg een nieuw gezicht, een nieuw decor, het leed en het verlies bleef hetzelfde…

logo-landscape-sor-transparent

PrtScr capture

 

 

Share this post

0 comments

Add yours

Post a new comment