Drempel

9_131_1387481261

Op de drempel van een nieuwe cyclus

zijn mijn vermoeide ogen traag

registrerende vensters op het falen

van mijn leven.

 

In de atomen van mijn verdriet

hoop ik dat je de kracht kan vinden

om je eigen verhaal te schrijven.

 

Ik mis je zoals nooit tevoren.

Leef in de gedachte dat ik

altijd van je houden zal.

 

Jouw ogen zijn immers de mijne,

jouw pijn mijn doodsangst,

jouw lach mijn leven.

PrtScr capture

Tags poëzie

Share this post

No comments

Add yours